دوست من سلام

از تو متشکرم که چند ماه همراه من بودی و با نوشته هام منو همراهی کردی. امروز باید بگم که این آخرین پست منه و من دیگه این وبلاگ رو آپ نمی کنم چون درسام شروع شده.

این وبلاگ کاملا تابستونی بود برای توئی که عاشق شعر و ادبیاتی

البته شاید سال دیگه برگشتم و به همه شما دوستای خوبم سر زدم پس تا سال دیگه خدانگهدار

امیدوارم لحظه های شادی رو تو این وب سپری کرده باشین.

وقتی نمی توانی فریاد بزنی ناله نکن! خاموش باش. قرن ها نالیدن به کجا انجامید؟

تو محکومی به زندگی کردن تا شاهد مرگ آرزوهای خودت باشی.

*****************************************************************************

نه! من هرگز نمی نالم. قرن ها نالیدن بس است. می خواهم فریاد کنم. اگر نتوانستم سکوت می کنم.

خاموش مردن بهتر از نالیدن است.

درسته این روزا سرم خیلی شلوغه ولی نظرای پرمهرتون رو ازم دریغ نکنید

من دلم میخواهد خانه ای داشته باشم پر دوست. كنج هر دیوارش دوستان بنشینند. آرام گل بگویند. هر كسی میخواهد وارد خانه پر مهر و صفامان گردد شرط وارد گشتن شستشوی دلهاست. شرط آن داشتن یك دل بی رنگ و ریاست. بر درش برگ گلی میكوبم و به یادش با قلم سبز بهار مینویسم ای دوست! خانه دوستی هامان اینجاست. تا كه سهراب نپرسد دیگر، خانه دوست كجاست!!!

من این روزا یه کم سرم شلوغه دیگه نمیتونم خبر بدم اگه دیدید آپ کردم و خبر ندادم شرمنده

ماه رمضان بر همه شما مبارک و نماز و روزه هاتون  قبول

در چند سالگی دیگر قدرت تکلم نداشتم. همگی با نگاهی تعجب انگیز و صدایی مترحم می پرسیدند تو چرا سخن نمی گویی؟ اما... اما هیچ کس نپرسید چرا و برای چه! هیچ کس نمی دانست که تمام شب های من پر بود از کابوس، از درد، از رنج، از زخم.... هیچ کس خبری نداشت که خواب های رنگین و ارغوانی ام را ترس و درد پر می کرد. هیچ کس حتی فکر هم نکرده بود که چه چیزی قدرت سخن گفتن را از من ربوده بود. تمام جوانی و رویاهایم به یک خواب گذشت ولی...

هیچ کس تا به آن روز نفهمیده بود که دردناک ترین درد من چه بود ؟!!!

تنهایی...

هر شب تنهایی...

آری این واژه بود که به قلبم شعله کشید و زندگی ام را ربود. این واژه بود که به من اجازه نمی داد لب باز کنم و سخن بگویم. این واژه مرا وادار به سکوت کرده بود. من درگیر تنهایی خود بودم ...

          تنهایی...

                به پریشانـی یک آرزوی آشفته چه می دانم چگونه؟از تنهایی اتاق گریختم.

                         عشق فراتر از انسان و فروتر از خدا نیز هست و آن دوســــت داشـتـن است.

                               ندایی دهید کو تا رهایی ام ؟

                                                     خداوندا کمک بنما

                                                              این بند از سخنم بگشا

                                                                                      رونده ام در این مسیر بی کران

                                                                                      خدایـا نشـوم در گناهـان نهـان

                                                              آخرین سخنـم این است

                                         نباشیم محتـاج هیچ کس

                             ما بنـده ی خدایـیم و بـس

نگیریم یوغ بندگی کس به دست

ادامه مطلب رو حتما بخونید